هفت پيكر

درون ها تیره شد باشد که از غیب چراغی برکند خلوت نشینی چندی پیش به مناسبتی این بیت حافظ خوانده شد و مثل پلنگی که ناگهان از کمینگاه بر سر شکارش فرود می آید، عجیب به دلم نشست، مثل سنگریزه ای که سطح ساکت و ساکن برکه را پر می کند از بی نهایت دایره مواج : انسان خلوت نشین با کناره گرفتن از برون و رفتن به درون و استمداد از نور غیب (که نهان جهان است و درون آن) چراغی روشن می کند که روشنی بخش درون های تیره خواهد بود : سفری از درون به درون. و باز خارخار پرسشی نافرجام : در این روزگار که درون ها آنچنان تیره شده که سیاهی آن همه جا را گرفته، مجالی برای خلوت نشینی و خلوت نشینان باقی مانده است؟ ...

ادامه مطلب